Willem en het wachten

Een frustratie

2009-06-18T01:44:00.001-07:00

*zucht*

Reclames op televisie voor Full-HD televisies, of waarom tv ons hersendood kan maken.

Er zijn toch maar twee mogelijkheden? Ofwel komt de reclame over en zien we de fantastische kleuren en superscherpe details van de nieuwe tv, ofwel zien we die niet. Als we ze zien, waarom zouden we dan een nieuwe tv kopen? De oude tv geeft die details en kleuren perfect weer en is dus even goed als die in de reclame. Als we ze niet zien, dan hebben we niets aan de reclame en gaan we niet denken: wow, die tv heeft heldere kleuren en superscherp beeld. Alles wat die tv uit de reclame kan, kan mijn tv dus ook.

Den deze heeft nood aan vakantie.

Hou je haaks

2009-05-27T04:55:00.000-07:00

Een luttel jeugdsentiment was mij - en velen met mij - niet vreemd toen ik daarnet de lancering van de Sojoezraket volgde. De VRT liet dan ook niets aan het toeval over: een dolblije journalist ter plaatse en in de studio een jeugdheld, Dirk "Zonnebloem" Frimout. Meteen werd ik op proustiaanse wijze teruggekatapulteerd naar Hergés meesterlijke tweeluik Raket naar de maan en Mannen op de maan.

De Sojoez heeft dan ook zoveel meer charme dan die "moderne" (maar reeds afgschreven) Space Shuttles. De raket heeft iets prehistorisch simpels in zich en brengt me terug naar de talloze boekjes met 101 vragen over ... de ruimte, die ik jaren geleden verslond en waarin het leek alsof we twintig jaar later - nu dus - de herfstvakantie met z'n allen op Venus zouden doorbrengen.

De beelden van Franks hemelvaart vandaag roken net hetzelfde als die boekjes, zoals je ook de geur van het wasgoed van thuis jaren later nog herkent. Schijnbaar traag ontdeed de raket zich van de grond in een apocalyptisch vuurspektakel tegen vijfduizend per uur, acht en een halve minuut later is men plots, zo vertelde Dirk, gewichtsloos in de ruimte. Ik stelde me Zonnebloem voor, gekluisterd aan het raampje van het ruimtetuig, met de gelukzalige glimlach van een kind dat astronaut wil worden.

Frank, goeie reis en hou je haaks en kijk goed uit.

De som der dingen

2009-04-28T07:13:00.000-07:00

Zou het kunnen, dat je als kind minder jarig bent?

Het geheel lijkt niet altijd de som van de delen, de tijd is niet gelijk aan de som van dagen, minuten of seconden. Waarom vinden we een trage film waarin niets gebeurt soms vervelend, terwijl er geen film zo traag is als je eigen leven en er in je eigen leven nog minder gebeurt dan in die saaie film? Zelfs wie de rollercoaster der emoties berijdt, maakt doorgaans minder mee dan het gemiddelde personage. Het leven zoals het is zou een doodvervelend programma moeten zijn, en dan zou het een goed programma zijn.

's Zomers

2009-03-03T01:05:00.000-08:00

Gisteren scheen de zon en dat scheen lang geleden te zijn. Het deed me denken aan zomers, gecomprimeerd tot een zipbestand van één dag groot. Het heerlijke van overbelichte foto's, goedkoop bier en een trui tegen de nachtelijke bries. Een zomer, in een jaar.

Proeven van ...

2009-02-26T03:33:00.000-08:00

Ik wil bloot zijn en beginnen. Een leeg blad, 70 te gaan. 25000 welgevormde woorden wachten op mijn vingers om zich uit te tikken.

VERS 6

Ik kan geen postzegels verzamelen

ik kan geen vrouwefoto's verzamelen

ik kan geen amourettes kollektioneren

en geen wijsheid

ik kan niets meer

   ik   kan   niets   meer

Waarom doof ik de lamp niet

     en ga ik niet te bed

Ik wil beproeven

     naakt te zijn

     bloot wie weet wel gevroren purper

                                        en bleekheid

Is zo niet het gans beginnende begin

Ik wil niets weten

ik wil niet vragen

     waarom

     ik niet werd een postzegelkollektioneur

Ik zal beginnen mijn débâcle te geven

ik zal beginnen mijn faljiet te geven

ik zal mij geven een stuk gereten arme grond

     een vertrapte grond

     een heidegrond

     een bezette stad

Ik wil bloot zijn

   en beginnen

Paul Van Ostaijen, Feesten van angst en pijn

Dubito ergo sum (of niet?)

2009-02-09T07:19:00.000-08:00

Dubito. Dubitare [twijfelen], Ind. praes. act. 1e pers. ev.

Ik heb mensen die niet twijfelen eigenlijk nooit gesnapt. Hoe kom je ertoe een boek te schrijven? Je manuscript op te sturen, ervan uitgaande dat het zal gedrukt worden? (Want ja, anders hoef je het niet te schrijven). Mensen die elke dag een blogje zetten, die ervan overtuigd zijn dat mensen dat ook willen lezen. Die menen dat ze ook daadwerkelijk enig literair potentieel hebben. Hoe walgelijk klinkt het niet als mensen zeggen dat ze poëzie schrijven. Jakkes. Niet dat ze geen romans, blogs of poëzie mogen schrijven, natuurlijk niet. Ik snap gewoon niet dat ze twijfel kunnen overstijgen.

Net zo wanneer je als geadresseerde tussen twintig andere geadresseerden in een e-mail voor een feestje staat. En dan zijn er altijd mensen die op reply all klikken, om de voor mij irrelevante informatie te melden dat de m/v in kwestie later zal zijn, want dit of dat roept nog. Die zetten waarschijnlijk ook op hun blog - het is hun ultieme droom ooit een bloemlezing van blogposts uit te geven - dat ze poëzie schrijven.

Dit vond ik een bijzonder slechte alinea, maar ik ga hem laten staan.

Waarom deze blog al zo lang stil is? Ziehier: de homo dubitans. Toch wens ik dit ooit te overstijgen, ik weet alleen niet of me dat ooit zal lukken. Je ziet, het zit diep. Laatstejaars, voortreffelijke cijfers maar arbeidsgericht een bijzonder slechte studiekeuze gemaakt (hoewel ik daar nog geen seconde spijt van gehad heb). Combineer dat met een twijfelaar, en zie: een mens weet niet meer waar hij volgend jaar mee bezig zal zijn.

Tips kunnen ge-sms't worden naar 3123.

PS. Nu moet ik op 'bericht publiceren' duwen. Horribel.

Labels voor dit bericht: bijvoorbeeld scooters, vakantie, herfst

2008-12-14T01:40:00.000-08:00

Mogelijke labels voor dit bericht zijn scooters, vakantie, herfst.

Scooters. Nog nooit op een scooter gereden persoonlijk. In de vakantie was ik in Kroatië, daar wilden we het misschien wel doen. Maar het was zondag en ze zijn daar zo verdomd gelovig dat alles er toe was. En toen moesten we weg want de boot kwam. We zijn die zondag dan maar te voet gegaan, het was niet zo ver en het strand was heel mooi. Er was een bar, ik dronk een Karlovačko en dat smaakte, want het was zomer. Dan teruggewandeld. We hebben nog gekeken of er geen bus kwam, maar het was zondag. En liften lukte daar ook niet al te goed, weinig auto's en weinig mensen blijkbaar die de duimopsteekconventie kennen. Ze dachten allicht dat ze goed aan het rijden waren.

's Herfsts (Dat woord zou moeten bestaan. 's Winters, 's lentes, 's zomers) is daar waarschijnlijk geen kat. De scooterbedrijfjes zijn toe. 's Herfsts is het elke dag zondag.

Koorts-deun

2008-12-09T06:45:00.000-08:00

t Is triestig dat het regent in den herfst,
dat het moe regent in den herfst, daar-buiten,
- En wat de bloemen wégen in den herfst;
- en de óude regen lekkend langs de ruiten...

Zwaai-stil staan de graauwe boomen in het grijs,
de goede sidder-boomen, ritsel-weenend;
- en 't is de wind, en 't is een lamme wijs
van kreun-gezang in snakke tonen stenend...

- Nu moest me komen de oude drentel-tred,
nu moest me 't oude vreê-beeldje gaan komen,
mijn grijs goed troost-moedertje om 't diepe bed
waar zich de warme koorts een licht dierf droomen,
en 't wegend wee in leede tranen berst...

...'t Is triestig dat mijn droefheid tháns moest komen,
en loomen in 't atone van de boomen;
- 't Is triestig dat het regent in den herfst...

Karel van de Woestijne (1878-1929)

Omdat een ander het ooit al beter gezegd heeft. Altijd.

'En loomen in 't atone van de boomen' moet een van de mooiste dichtregels ooit zijn. De herfst sleept zich voort langs lange oo's. De herfst weegt als lange ee's. De herfst breekt, de dichter kent geen woorden. De herfst is zo zwaar als het woord zelf doet vermoeden.

Geen seizoen richt zich zozeer op poëzie als de herfst. Een van enige woorden die niet rijmen, dan nog. (Enkele verdienstelijke pogingen ten spijt). Hoewel melancholie ook mij niet vreemd is, zou ik het toch daar niet op steken. Melancholie is een ziekte. Melancholera. Het woord is te zwaar.

Daarnet nog een bundel Lucebert uit de biep gehaald. Het regende.