Dubito ergo sum (of niet?)

Dubito. Dubitare [twijfelen], Ind. praes. act. 1e pers. ev.

Ik heb mensen die niet twijfelen eigenlijk nooit gesnapt. Hoe kom je ertoe een boek te schrijven? Je manuscript op te sturen, ervan uitgaande dat het zal gedrukt worden? (Want ja, anders hoef je het niet te schrijven). Mensen die elke dag een blogje zetten, die ervan overtuigd zijn dat mensen dat ook willen lezen. Die menen dat ze ook daadwerkelijk enig literair potentieel hebben. Hoe walgelijk klinkt het niet als mensen zeggen dat ze poëzie schrijven. Jakkes. Niet dat ze geen romans, blogs of poëzie mogen schrijven, natuurlijk niet. Ik snap gewoon niet dat ze twijfel kunnen overstijgen.

Net zo wanneer je als geadresseerde tussen twintig andere geadresseerden in een e-mail voor een feestje staat. En dan zijn er altijd mensen die op reply all klikken, om de voor mij irrelevante informatie te melden dat de m/v in kwestie later zal zijn, want dit of dat roept nog. Die zetten waarschijnlijk ook op hun blog - het is hun ultieme droom ooit een bloemlezing van blogposts uit te geven - dat ze poëzie schrijven.

Dit vond ik een bijzonder slechte alinea, maar ik ga hem laten staan.

Waarom deze blog al zo lang stil is? Ziehier: de homo dubitans. Toch wens ik dit ooit te overstijgen, ik weet alleen niet of me dat ooit zal lukken. Je ziet, het zit diep. Laatstejaars, voortreffelijke cijfers maar arbeidsgericht een bijzonder slechte studiekeuze gemaakt (hoewel ik daar nog geen seconde spijt van gehad heb). Combineer dat met een twijfelaar, en zie: een mens weet niet meer waar hij volgend jaar mee bezig zal zijn.

Tips kunnen ge-sms't worden naar 3123.

PS. Nu moet ik op 'bericht publiceren' duwen. Horribel.